هويجوري

	شنبه، 28 آذر، 1383
	شعری از عباس جمالی
	با سلام خدمت دوستان گرامی اين هفته با معرفی يه شاعر ديگه در خدمت عزيزان هستم.عباس جمالی هم به جمع وبلاگی ها پيوست تا بچه های شعر آزاد هم تنها نباشند .عباس جمالی با سنی حدود ۱۸ يا ۱۹ سال شناخت خوبی از شعر دارد و با توجه به حرفه اصلی عباس در هنر يعنی کارگردانی و بازيگری تئاتر با خواندن کارهای او متوجه فضايی مونولوگی - ديالوگی می شويد. من نقد کارهای عباس رو برای او به طور شفاهی گفتم ...ما بقی نظرهای در وبلاگ عباس با نام بدون سرب و همينجا از شما دوستان می خوانيم . يا علی شعر: _ هي يك پادگان خدمت اجباري در جيبهايت با شناسنامه ي جعلي كجا مي روي؟ _ به جشن پدر _ چي؟ _ به خدا جناب سروان آوازهاي ما به ترافيكك شهر يا افزايش فساد كمك نمي كند. ببخشيد كه شكل نوشته هاي يك اسب شده ام. _ كجا؟ _ تقصير دره پريان بود. _ بي سيم مي زند(الو پست نمي كند) به جوادي نامي مثل همه فيلمها: بازداشت كنيد دره ي پريان رو _ او از زير پاي ما فرار مي كند... آن وقت شما _ موقوف شو _ چشم باشد ... ولي اصلا شما مزرعه ي ما ... ببخشيد همسايه ي صميمي اش همين مزرعه ي مال است... _ بازداشت كنيد مزرعه مال رو _ آخر چرا ... چه كنند جماعت بی خبر از تيترهاي دكه ... گوشه ي خيابان شلوغ _ بروند به درك _ درك: فاصله نماي از پشت او كه مي رفت... تا ... من _ او؟ _ دستگير ناپذير كه نه دست مي گيرد نه خنده مي كند... آسيب مي زند به چشمها درست شكل نوشته هاي يك اسب شده ام اما همه چشمهايم روسري نمي بيند. _ زير روسري چطور؟ _ گاهي وقتها تي كاف مي كنيم تا زير روسري اش ... - عائدمان چپ كردن هاي پشت سر هم . _ پلاك ماشينت؟ _ يك .. يك. يك يكان.. يكان.. فداي شهرش _ به موهايش دستبند ، بزنيد. (بردنش تا از بي خبري بميرند اهالي خانه اي كه نداشت.) عباس جمالی
	¤ نوشته شده توسط در ساعت<#time#>
	نظر دوستان

	شنبه، 2 آبان، 1383
	شعری از جلال بتويی و اعتراف صريحی از خودم در ماه رمضان
	سلام اول اينكه آخرين خبري كه ازبچه ها شنبدم از بهتر شدن حال علی بود.....مثل اينكه علی رو آوردن خونه....خدا رو شكر. اين دفعه با شعر جلال بتويي _ يكي از شاعران خوب جوان كشور و نيشابور به روزم . براي تكه ، ديوانهء نيچه _ اين شعر، كه نيست توي خودش ... _ _ شده هيچ براي شعر كردن نداشته باشي!؟ صندلي پيشخوان روز شمارِ روميزي چاي هم يخِ اين... به خودت برنخورده اي كه بببني چقدر اسب ، مي توان در يال هاي تو در شيهه هاي من بود فرض كن! كنار كافه اي زير شلاق هاي بي دريغ گاريچي آغوشِ دريغ مردي سر و يال ات را نوازش كند برات اشك بريزد - معصيت دكارت را- شايد " تو" سر آغاز جنون "نيچه" باشي سر آغاز نيچه كه هيچ شاعر نشد كه هيچ براي شعر کردن نداشت صندلي، پيشخوان چاي هم ... به خودت بر نخورد، ولي به خودت برنخورده اي كه ببيني... جلال بتويی ـ نيشابور نمي خواستم اضافه برشعر هم مطلب ديگه تايپ كنم ...اين كار رو در اون يكي وبلاگ كردم ...ولي مسعود (آق طيب ) باعث و باني اون شد...چند بار پيغام كه روح الله كارت دارم واز اين حرفا در مورد بحث وصحبت هاي من و آزاده ( فاطمه) ....شب قبل از بحث من وفاطمه با آق طيب وامير مرزبان وكرگدن و عباس و زهرا باقري شاد بعد از جلسه دانشگاه علامه ودانشگاه علوم اجتماعي بيرون بوديم . خيلي خوش گذشت ولي آخر سر كه من و عباس و امير مونديم تنهاي تنها به دلايل مباحثي كه ايراد شد يه نموره بيشتر از خيلي حالمون گرفته شده بود كه همون شب با فاطمه تو چت صحبت كردم و شايدم منتظر يه فرصت تا اعصاب خردي خودم رو جايي خالي كنم.....شايدم!!!! ديواري كوتاه تر از ايشون پيدا نكردم....نمي خواستم اينجوري موضوع باز بشه ...ولي ديدم چند تا از بچه ها تو اين هفته به من گير دادن سر اين موضوع..مجبور شدم علني كنم....ما كه مثل آق طيب مدل سرخپوستي بلد نيستيم حرف بزنيم........در هر صورت در اين مكان مقدس ( وبلاگ خودم) از ايشان عذر خواهي مي كنم.......يا علي
	¤ نوشته شده توسط در ساعت<#time#>
	نظر دوستان

	چهارشنبه، 25 شهریور، 1383
	هنوز علی اخگر پيش ماست حتی اگر روی تخت بيمارستان باشد
	هنوز نگاهت به دوردست ها بود. آدمی حس کوچکش را چه زود پرواز می دهد. اصلا يکسال پيش فکر نمی کردم جشن تولد وبلاگم رو با عکس و ياد علی پر کنم. مشهدجای همه شما خالی با امير خيلی ياد همه شما بوديم ولی علی بيشتر ذهن ما رو گرفته بود .با اون صدای صميمی که داشت. اين عکسها برای يه سال پيشه اونم خمينی شهر و کنگره ميلاد آفتاب. امسال هم دعوت شديم ولی بدون علی بايد بريم. راستش رو بخوای چند ماه پيش که زنگ زدی من خونه نبودم و ...بعدش هم که وقت نشد و رفيق ناباب نگذاشت که بهت زنگ بزنم و تلفنمون صفرش قفل بود و هنوز بابا از سر کار برنگشته و موبايل داداشم به غير تهران وقم و کاشان جای ديگه نمی گيره ......همه وهمه بهونه شد تا امير سه هفته قبل جلوی پارک لاله بهم بگه: می دونی روح الله علی تصادف کرده بهمن ساکی می گفت مرگ مغزيه... ـ . آره داداش خيلی با مرامی. ولی اين رو بدون .برو بهشم بگو مطمئنن تو نزديک تری. صدات هم نزديکترِ.برو بهش بگو خداييش يه کم زود نبود
	¤ نوشته شده توسط در ساعت<#time#>
	نظر دوستان

	یکشنبه، 25 امرداد، 1383
	اين سه نفر
	سلام خدمت دوستان گرامی وبلاگ رو این مرتبه با معرفی سه شاعر از کاشان به روز می کنم قرار بود امروز در مورد یک نفر صحبت کنم که تعداد زیاد شد 1)سپیدانه: حسین حسن پور رو من حدودا چهار سال پیش وقتی تازه دانشجوی کاشان شدم با یک طرح کوتاه شناختم : دیر آمده بودم خودش برای خودش عاشق شده بود حسین یک کتاب هم چاپ کرده که سعی می کنم تا چند وقت دیگه نقد این کتاب رو هم توی وبلاگ بزنم. یک شعر از حسین حسن پور بخوانید: چقدر طعم نگاهت زیر درختان آلوچه ترش است. لفظ علفزارها ترجمه ی وسعتِِِ دور دست های نا پیداست که تو در امتدادش می دوی ، با ساق های بلند در ردیف سپیدارها . و غلت می زنی معنای دلخوشی ِمرا . هنوز جای شانه هایت بر سینه ی سبزینه های دشت مانده است و قول قناری ها که بعدِ رهایی دوباره می آیند. چقدر نبض چشمهایم تند می زند، تصویر لحظه هایم مثل حرف های تو تار است. .... زیر درختان آلوچه بس که گونه هایت تازه می شود، ترش می کنم 2) کویرانه: سارا جلوداریان هم نیاز به معرفی نداره چون چند وقتی هست که وارد جمع بچه های وبلاگی شده.خانم جلوداریان عضو شورای مرکزی انجمن شعر جوان کاشان هستند. سر زدن به وبلاگ کویرانه خالی از لطف نیست یه شعر از خانم جلوداریان: کز کرده اند گوشهء آبادی مرا زندان شدند اینهمه آزادی مرا من مرده ام ، هنوز به بازی گرفته اند ته مانده های بی کفن وادی مرا هی زوزه می کشند به تندیس بره هام هی گرگ ، گرگ ، نی لبک شادی مرا حتی هزار سال به شیرین نمی رسند حتی سپیدنامه ی فرهادی مرا با مغزهای کوچکشان زنگ می زنند این شعرهای محکم فولادی مرا یک عمر از تفالهء شب ، چای ریختند نسکافه های روشن قنادی مرا حالا عروسهای تجاوز ، نشسته اند پیراهن بکارت دامادی مرا اما از این به بعد به تقویم ژانویه گم می شوند مبدأ میلادی مرا 3)بوفالوی آسمونی: در مورد محمد رضایی این رو بگم که این بشر نیم وجبی رتبه 16 کنکور رشته هنر آورده. از همینجا بهش تبریک می گم.
	¤ نوشته شده توسط در ساعت<#time#>
	نظر دوستان